Waarom ik klaar ben met die dure AirPods (en waarom jij dat geld beter kan uitgeven aan iets anders)
Was het dinsdag of woensdag? Weet ik veel. Wat ik nog wel weet is dat het zeek van de regen en dat ik met een natte jas in de intercity ergens halverwege Eindhoven en Utrecht zat. Je kent die ritten wel. De ramen beslaan, het ruikt naar natte hond en koffie, en de helft van de coupé staart wezenloos naar een schermpje.
Schuin tegenover me zat een gozer. Jaar of twintig, vijfentwintig gok ik. Hij was nogal agressief in gevecht met zijn linkeroortje. Hij trok dat glanzend witte, overbekende staafje uit zijn oor, staarde ernaar met een blik alsof het ding zojuist persoonlijk zijn bankrekening had geplunderd, en duwde het weer terug in dat kleine witte doosje. Je hoorde die typische magnetische klik. Vijf seconden wachten. Weer in z'n oor. En nog een keer. En nog een keer.
Op een gegeven moment zuchtte hij zo hard dat de vrouw naast hem opkeek, en smeet hij dat doosje met een rotklap op het uitklaptafeltje. We keken elkaar even aan en raakten aan de praat. Het was zo'n bizar herkenbaar verhaal. Hij had die oortjes krap anderhalf jaar geleden gekocht. De absolute hoofdprijs voor betaald, ik geloof ergens rond de 230 euro ofzo. En nu? Nu kapte de linkerkant er steevast na tien minuutjes mee. Zijn iPhone-schermpje beweerde glashard dat de batterij nog voor 100% vol zat (wat misschien nog wel het meest frustrerende is, dat je telefoon gewoon tegen je liegt), maar in de keiharde realiteit zat hij de rest van de rit in stilte naar een weiland te staren. Ik voelde de pijn van die jongen oprecht. Want eerlijk? Ik heb precies in datzelfde schuitje gezeten.
Hoe gestoord is het eigenlijk dat we gewoon oortjes weggooien?
Als je even een stap terug doet en er nuchter naar kijkt, is het eigenlijk compleet bezopen wat we tegenwoordig accepteren van die gigantische techmerken. We leven verdomme in 2026. Een blok kaas in de supermarkt kost tegenwoordig een vermogen, je energierekening is niet om aan te gluren, en toch laten we ons op de een of andere manier nog steeds massaal aanpraten dat het volkomen normaal is om tweehonderd (of voor die 'Pro' versies zelfs driehonderd!) euro af te tikken voor twee minuscule batterijtjes die gewoon vanaf dag één beginnen te sterven.
Want ja, dat is gewoon het hele eieren eten. Dat is geen complottheorie over geplande veroudering op het dark web, dat is gewoon simpele scheikunde. Lithium-ion batterijen degraderen. Punt. En omdat Apple en consorten alles in die peperdure dopjes met liters industriële lijm aan elkaar kitten, valt er helemaal niks aan te repareren. Na een jaar of twee gooi je dus eigenlijk gewoon dik tweehonderd euro rechtstreeks in de prullenbak. Dat is toch te zot voor woorden?
Die hele "Apple-tax" – het feit dat je grof betaalt voor een wit logootje en het feit dat de halve straat kan zien dat jij "erbij hoort" – ik ben daar dus echt helemaal klaar mee. Ik vertik het gewoon nog langer.
Ik ben de laatste tijd uit pure koppigheid (en ja, ook gewoon een beetje nieuwsgierigheid) wat gaan rondneuzen buiten die strakke, dwingende bubbel van het grote fruitmerk. Ik wilde wel eens weten wat er gebeurt als je gewoon een goedkoper merk pakt. Dingen die je niet meteen op elke abri in de stad ziet hangen. Toen kwam ik EGS tegen. Wilde gewoon testen of goedkoop nog steeds betekent dat het klinkt als een wesp in je oor. En spoiler alert: ik was eigenlijk een beetje flabbergasted van hoe absurd goed dat spul tegenwoordig is gebouwd.
Het begon met de KW13 (gewoon, omdat ze goedkoop waren)
Kijk, in het begin kocht ik gewoon de KW13. Waarom? Omdat ze nog geen 35 euro kostten en ik een setje nodig had voor als ik mijn hoofdkoptelefoon vergat. Het was letterlijk een impulsaankoop. Ik had geen zin in gedoe. Ik wilde iets dat gewoon aan ging zodra ik de deur dichttrok, zonder dat ik eerst drie accounts moest aanmaken en app-instellingen moest kalibreren. En tsja, ze doen gewoon domweg precies wat ze moeten doen.
Maar wat me dus echt opviel – en dit was vroeger bij die goedkope budget-oortjes echt een drama – is hoe bizar stabiel die verbinding is. Ik loop voor mijn werk vrij regelmatig over Utrecht Centraal, precies tijdens de avondspits. Vroeger, met andere setjes, wist ik exact op welke plekken op het perron mijn Spotify ging haperen. Waarschijnlijk door de duizenden andere bluetooth-signalen, wifi-hotspots van de NS en weet ik veel wat voor straling daar allemaal door die hal vliegt. Met deze dingen? Helemaal niks. Nul haperingen. Blijkbaar zit er een of andere nieuwere chip in (Bluetooth 6.0 of zoiets, het zal allemaal wel), maar voor mij betekent het gewoon dat ik niet meer naar haperende podcasts hoef te luisteren als ik moet rennen voor mijn aansluiting.
En nog een dingetje: video's kijken op je telefoon. Ik lig 's avonds in bed best wel eens doelloos YouTube of TikTok leeg te trekken. Niets, maar dan ook niets is irritanter dan naar iemand kijken wiens lippen bewegen, terwijl het geluid pas een kwart seconde later in je oren landt. Vroeger werd ik daar helemaal gestoord van bij goedkope oortjes. Bij de KW13 loopt het gewoon strak synchroon. Dat klinkt nu als de normaalste zaak van de wereld, maar als je ooit Action-oortjes van een tientje hebt geprobeerd, weet je wat voor ellende dat kan zijn.
Waarom kantoortuinen verboden moeten worden (en de A50 PRO)
Maar goed, ik wissel inmiddels wel eens af. Hoewel die KW13 perfect is voor op straat, heb ik op mijn werk echt zwaarder geschut nodig. Ik weet oprecht niet welke sadist ooit bedacht heeft dat "kantoortuinen" goed zijn voor de productiviteit, maar ik zou er wel eens een hartig woordje mee willen spreken. Collega's die drie bureaus verderop luidruchtig aan de telefoon hun padel-wedstrijd van het weekend lopen te analyseren, of iemand die de toetsen van zijn laptop zowat door de tafel heen ramt... ik wil soms gewoon onder mijn bureau gaan liggen gillen.
Voor dat soort momenten heb ik de A50 PRO ontdekt. Ik heb het persoonlijk niet zo op technische marketingtermen, maar deze dingen hebben dus actieve ruisonderdrukking (ANC). En dan bedoel ik niet zo'n halfbakken neppe variant die alleen de zoem van een koelkast weghaalt. Nee, dit werkt écht. Je stopt ze in, houdt het zijkantje even vast, en de wereld gaat letterlijk op mute. Die praatgrage collega? Foetsie. Die huilende baby in de trein laatst? Geen last van. Het geeft zo belachelijk veel rust in je hoofd, dat is me die vijf tientjes meer dan waard.
Oh, nog even over bellen trouwens. Vroeger schaamde ik me weleens kapot als ik met een budget-setje in een Teams-meeting zat. Kreeg ik weer de vraag: "Zit je in de badkamer ofzo? Je klinkt alsof je onder water zit." Bij de A50 PRO hebben ze blijkbaar iets slims gedaan met de microfoons (ENC noemen ze dat, geloof ik). Het filtert wind en auto's weg voordat de andere kant het hoort. Ik kan nu gewoon buiten op straat lopen en overleggen zonder dat mensen klagen.
Mijn afkeer van proppen in je oren (hallo V8)
En dan is er nog een ander ding. Ik heb best veel vrienden die standaard weigeren oortjes in te doen. Waarom? Omdat ze het ranzig en irritant vinden om de hele dag van die siliconen proppen in hun gehoorgang te duwen. Snap ik wel. Als ik ze lang in heb, gaan mijn oren ook zweten, het gaat jeuken, en elke keer als je een stap zet hoor je een soort doffe boem, boem van je eigen hakken in je schedel doordreunen.
Omdat ik sinds kort weer probeer hard te lopen (en veel fiets), heb ik daarvoor de V8 in huis gehaald. Dat is zo'n 'open-ear' geval. Klinkt als iets uit een sci-fi film, maar het is eigenlijk heel simpel: ze gaan niet ín je oor, maar ze haken een beetje over je oorschelp heen en het speakertje zweeft er vlak voor. De eerste tien minuten dacht ik echt: dit valt er bij de eerste de beste windvlaag af. Maar dat gebeurt dus niet.
In het verkeer is dit echt een goudmijn. Nederland ligt vol met fietspaden, maar tegenwoordig word je links en rechts voorbij gescheurd door fluisterstille Tesla's en van die opgevoerde fatbikes die uit het niets opduiken. Met gewone afgesloten doppen in fietste ik soms letterlijk met zweet in mijn handen. Nu, met die V8, heb ik gewoon een lekker muziekje op, maar als er zo'n fatbike achter me begint te bellen, hoor ik het tenminste.
En die batterij is echt een grap. Ik ben super laks met opladen. Ik flikker dat doosje in mijn jas en vergeet het. Laatst had ik ze een hele week mee voor het sporten en woon-werkverkeer. Aan het eind van de week gaf dat LED-schermpje op het doosje nog steeds aan dat er stroom in zat. Ze claimen 40 uur, en hoewel ik echt geen zin heb om daar met een kookwekker naast te gaan zitten, geloof ik het onmiddellijk.
Welke moet je hebben dan?
rienden vragen me vaak: "Leuk verhaal, maar welke van die dingen op www.eargearshop.nl/collections/all moet ik nou gewoon kopen?" Om te voorkomen dat ik mezelf blijf herhalen, hier is m'n mening, zonder gedoe:
EGS KW13 (iets van 35 euro): Haal deze gewoon als je een simpel setje wilt voor de hond uitlaten of video's kijken op de bank. Ze hebben die stabiele Bluetooth 6.0 verbinding en je haalt er ongeveer 7 uurtjes uit voordat ze weer in het doosje moeten. Geen poespas, werkt gewoon.
EGS V8 (iets van 40 euro): Zeker weten deze pakken als je veel sport, op de fiets zit, of gewoon een hekel hebt aan dingen die diep in je oren zitten. Het open-ear ontwerp is super chill en de batterij is met 40 uur in totaal met dat 530 mAh doosje (er zit zelfs een handig schermpje op) echt gestoord lang.
EGS A50 PRO (iets van 50 euro): Zit je veel in de trein of werk je in een rumoerig kantoor? Doen. De ANC blokkeert dat vervelende achtergrondgeluid en de microfoon is gewoon goed genoeg voor al je professionele gebel. Iets duurder, maar voor de rust alleen al de moeite waard.
Dingen die me vaak gevraagd worden (FAQ)
1. "Maar werkt dat spul wel normaal met mijn iPhone of MacBook?"
Ja, jezus, ja. Apple wil heel graag dat je denkt dat hun producten alleen met andere Apple-producten praten via een soort magische ruimtestraling. Onzin. Bluetooth is universeel. Je gaat naar je instellingen, tikt op de naam, en je bent verbonden. Dat duurt de eerste keer letterlijk vier seconden langer dan bij een AirPod. Als je voor die vier seconden 150 euro extra wilt betalen, moet je dat vooral doen.
2. "Gaan ze niet heel snel stuk ofzo?"
Kijk altijd even of ze een IPX5 rating (of iets vergelijkbaars) hebben. Dat betekent min of meer dat als het ineens keihard begint te zeiken van de regen in Nederland, je oortjes niet direct kortsluiting maken. De bouwkwaliteit is tegenwoordig echt prima, die doosjes voelen totaal niet meer aan als goedkoop plastic speelgoed.
3. "Ik zweet best wel veel in de sportschool, vallen die dingen dan niet uit?"
Nee, daarvoor moet je echt die V8 hebben. Omdat hij achter je oor haakt in plaats van in je gehoorgang te klemmen, glibberen ze er niet uit als je je staat uit te sloven op een loopband.
De harde conclusie
Kortom, stop gewoon met het blindelings spekken van de kas van de rijkste bedrijven op deze planeet, puur voor een stukje status of omdat je denkt dat je geen andere keus hebt. Het is 2026. Betaalbaar geluid is inmiddels volwassen geworden.
Gebruik je verstand, koop iets goeds voor minder geld, en ga lekker uit eten van wat je bespaart. Geloof me, daar heb je uiteindelijk stukken meer lol van dan van een stervend batterijtje in een wit plastic staafje.
